اين مادربزرگ من انقدر باحال و خوبه که اگر بندازنش وسط کوير اينقدر با کوير و شن‌ها مهربونی می‌کنه که اوونا خودشون واسش يه قلعه‌ی شنی می‌سازن!!!

الان فکر کنم ۷۱ سالش باشه در مدرسه‌ی روسها تحصيل کرده از من که در زمينه‌ی برنامه‌های ماهواره به مراتب up to date تره ! ( خودش ماهوارشو upgrade ميکنه!!!!!)

مهمونی دوره دارن هر هفته با دوستاش! هر هفته خونه‌ی يکی٬  غذا هم دونگی از بهترين رستوران‌های تهران!(غالباً FAST FOOD ميل می‌کنند) !!!

شروع به رقصيدن که بکنه آخرش همه‌ی نوه‌ها از خستگی می‌ميرن و بعدش ايشون ميشينه!!

نه چربی نه قند نه فشار…………هيچ!! ( فقط گاهی ميگه خيلی که به خودم فشار بيارم زانووم درد می‌گيره!!!……………من از الان زانوم درد می‌گيره اگه مراقب نباشم)

اما اينا برام مهم نيست!!!!!

مادر بزرگم دور اول انتخابات رای نداد !

وقتی دور دوم زنگ زدم که مثلا مخ بزنم که به رای به هاشمی بده!!!! فهميدم که بعله!!!

ايشون باز هم از من جلوتره! کل دوستاش و اهالی محل و جمع کرده صبح رفتن به هاشمی رای دادن!!

حالا خداييش اونايی که رای ندادن بهانشون چيه …از موی سپيد اينا خجالت نکشيدن؟!!

*پی‌نوشت :

مادر همين مادر بزرگ ما هم زمانی که قحطی در طهروون قحطی می‌شه ميرفته دم نانوايی ٬ پا به پای نانوا نون می‌پخته! بالاخره بعضی از اين پيزی داشتن‌ها هم ارثی هستش ديگه!

 

جهان صفحه‌ی شطرنج است٬ مهره‌هايش کردار روزانه‌ی ما . و قانونش آيين بزرگ طبيعت. نمی‌توان بازيگر آن سوی صفحه را ديد ٬ ليک می‌دانيم او دادگر است و راست گو و بردبار!!!!

 

در مورد دنيا و روزگار دو تا عقيده وجود داره يک گروه ميگن :

دنيا بازی شطرنج هست يعنی هر اتفاقی که ميفته نتيجه‌ی بازی ماست ٬ خوب يا بد اين ما هستيم که بازی ميکنيم!!

اما عده‌ای ميگن دنيا بازی تخته هستش درشته که بازی دست ماست اما در نهايت تاس ( فاکتور شانس) هم نقش خودشو داره!!

 

اما من ميگم :

؛ زندگی بازی نيست ……..زندگی صحبت پاييزی نيست؛

٬٬٬

دوستان يک اعتراف می‌خوام بکنم>>>‌من معتاد شدم (‌تقريبا) به شطرنج!!!

بيشتر خواهم گفت!

 

گاه چون سایه خموشم

گه چونان اسب چموشم

گه چو مرداب حزینم

چه کنم ٬ بنده همینم!!!

 

عنوان مطلب

» پست مطلب جديد

 

تست

نيمه شب پريشب گشتم دچار کابوس                                      ديدم به خواب حافظ توی صف اتوبوس


گفتم سلام حافظ، گفتا سلام جانم                                                 گفتم کجا ميروی؟والّله که خود ندانم


گفتم بگير فالی، گفتا نمانده حالی                                                گفتم چگونه ای تو، در بند بيخيالی


گفتم که تازه تازه شعرو غزل چه داری                                          گفتا که می سرايم شعر سپيد باری


گفتم ز دولت عشق، گفتا که کودتا شد                                                 گفتم رقيب، ، ، گفتا کلّه پا شد


گفتم کجاست ليلی مشغول دل ربايي                                              گفتا شده ستاره در فيلم سينمايی


گفتم بگو ز خالش ، آن خال آتش افروز                                           گفتا عمل نموده، ديروز يا پريروز


گفتم بگو ز مويش، گفتا که مش نموده                                              گفتم بگو ز يارش گفتا ولش نموده


گفتم چرا چگونه،عاشق شده است مجنون؟                                          گفتا شديد گشته معتاد گردو افيون


گفتم کجاست جمشيد، جام جهان نمايش گفتا                                        خريده قسطی تلويزيون به جايش


گفتم بگو ز ساقی حالا شده چه کاره                                                 گفتا شده است منشی در دفتر اداره


گفتم بگو ز زاهد آن رهنمای منزل                                                گفتا که دست خود را بردار از سر دل


گفتم ز ساربان گو با کاروان غمها                                                   گفتّا اژانس دارد ، با تور دور دنيا


گفتم بگو ز محمل يا از کجاوه ی يار گفتا                                        دوو، پژو، بنز يا گلف نوک مدادی


گفتم که قاصدت کو ، آن باد صبح شرقی                                    گفتا که جای خود را داده به فاکس برقی


گفتم بيا ز هد هد جوييم راه چاره                                              گفتا به جای هد هد ريش است و ماهواره


گفتم سلام ما را باد صبا کجا برد                                               گفتا به پست داده ، اورد يا نياورد؟


گفتم بگو ز مشک  آهوی داشت رنگی                                       گفتا که ادکلن شد در شيشه ها ی رنگی


گفتم سراغ داری، ميخانه ای حسابی                                          گفتا آنچه بود از دم ،گشته چلو کبابی


گفتم بيا دو تايي لب تر کنيم پنهان                                             گفتا نمی هراسی ازچوب پاسبانان

گفتم شراب نابی تو دست و پا نداری                                          گفتا که جاش دارم بافور کاری باری


گفتم بلند بوده موی تو آن زمان ه                                            ا گفتا به حبس بودم، از ته زدند آنها


                                      گفتم شما و زندان حافظ ما رو گرفتی؟

                                        گفتا نديده بودم هالو به اين خرفتی!